Alles is goed

De valkuil van spirituele ontwikkeling is dat je denkt dat alles harmonieus moet zijn. En als dat niet zo is, dat je hard moet werken om al je negatieve emoties en gedachten los te laten.

Jarenlang heb ik dat gedacht. Ik heb geprobeerd me te focussen op het licht, op wijsheid en op liefde, en over al het andere zo snel mogelijk heen te stappen. Helaas werkt het niet helemaal zo.

Ik heb moeilijke tijden gekend. Tijden van grote zelftwijfel, waarin ik niet meer wist wat ik voelde, wie ik was en waar ik voor stond. Daarna volgde telkens een lange weg terug. En toch zou ik zonder deze periodes niet zijn waar ik nu ben.

Inmiddels weet ik dat ik iemand ben die diep voelt, maar ook wil begrijpen wat ze voelt. Die verbanden wil leggen tussen het een en het ander, puur vanuit eigen ervaring. En soms moet je daarvoor diep gaan. Om te begrijpen hoe het werkt voor míj.

Zelfliefde betekent voor mij dat ik alles wat ik voel accepteer, doorleef en observeer. Zonder oordeel, maar eerder vanuit een soort nieuwsgierigheid.

Het is een langere weg geweest dan ik van tevoren had gedacht, maar nu kan ik zeggen dat ik mezelf graag mag en graag in mijn eigen gezelschap ben.

En er zijn zeker nog momenten waarop ik mezelf kleiner maak, me verstop, niet zeg wat ik voel of denk en me laat intimideren door het oordeel van anderen. Ik zie het gebeuren en voel het gebeuren, maar ik laat het er niet meer bij zitten.

Steeds sneller sta ik achter mezelf. Ik geef mezelf de ruimte om te voelen wat gevoeld wil worden, en van daaruit weet ik keuzes te maken die mijn eigen zijn ondersteunen.

Alles is goed zoals het is. We kunnen afdwalen, maar de dwaaltocht zelf wijst ons vaak ook de weg.