Vorig jaar in december reisde ik voor het eerst naar Egypte. Ik was toen samen met een man en voelde dat deze reis ook bij ons samen paste. Dat was ook zo. We hebben er een fantastische tijd gehad. We hebben er prachtige dingen gezien en ervaren. Maar het belangrijkst was wat ik in mezelf voelde. Een kracht, een eigenheid en iets wat heel oud is. Het voelde als thuiskomen. En eenmaal weer thuis liet Egypte me niet los. Ik las alles wat ik te pakken kon krijgen.
Het duurt nog even voordat ik kan gaan. Aan de ene kant is dat fijn. Het geeft me de tijd om alles goed te kunnen regelen. Het kan me ook niet snel genoeg gaan. Maar om de tijd te overbruggen is het fijn om alvast wat praktische zaken te regelen. Een goede powerbank bevoordeeld, voor als ik lang onderweg ben. Een busticket van Hurghada naar Luxor. Een app om in te checken voor de mensen thuis. Compressie zakken voor in mijn koffer. Een medicijnpaspoort. Een gewoon paspoort heb ik gelukkig al. Een visum kan ik op het vliegveld regelen. Ik heb al accommodaties geregeld.En ik moet nog steeds een vliegticket terug boeken. Zou ik er misschien onbewust willen blijven?
