We hebben vast allemaal weleens de uitspraak gehoord: Je kunt niet van een ander houden als je niet van jezelf houdt. Toch geloof ik niet dat het helemaal zo werkt. Soms is het juist gemakkelijker om van een ander te houden dan van jezelf. Je kunt een ander liefde geven, terwijl je diep vanbinnen nog worstelt met de vraag of je zelf wel de moeite waard bent om van te houden.
Maar wanneer je niet van jezelf houdt, kan het moeilijk zijn om de liefde van een ander werkelijk toe te laten. Je vindt het misschien lastig om je grenzen aan te geven, om erop te vertrouwen dat iemand je goed behandelt of om te verwachten dat je met respect wordt benaderd. Zo kunnen relaties ontstaan waarin je jezelf steeds een beetje verder naar de achtergrond schuift.
Maar hoe leer je van jezelf te houden als je dat nooit hebt meegekregen?
Als je bent opgegroeid met ouders die zelf niet wisten hoe ze van zichzelf moesten houden, hebben zij je dat misschien ook niet kunnen geven. Vaak gebeurt dat zonder dat iemand zich daarvan bewust is. Toch kunnen er diepe wonden ontstaan in het vertrouwen dat je hebt in jezelf en in het leven.
Misschien heb je al vroeg geleerd om je af te stemmen op anderen. Om aan te voelen wat er van je verwacht werd, waar je veilig was en bij wie je jezelf kon laten zien. Je leerde de ander begrijpen, maar vergat daarbij soms om jezelf te vragen wat jij eigenlijk voelde en nodig had.
Zo kun je jezelf langzaam kwijtraken.
Voor mij is de weg naar zelfliefde dan ook een weg terug naar mezelf. Een steeds opnieuw naar binnen keren, om te ontdekken wie ik werkelijk ben. Om te voelen wat authentiek is aan mij en wat ik misschien onderweg van anderen heb overgenomen.
Als gevoelig mens neem ik gemakkelijk gevoelens, meningen en verwachtingen van anderen in me op. Soms draag ik zoveel met me mee dat ik mezelf nauwelijks nog kan voelen. Er ontstaat ruis op de lijn. Alles wordt zwaarder en ik raak verder verwijderd van mijn eigen kern.
Daarom is het belangrijk om steeds weer stil te staan bij wat werkelijk van mij is. Om los te laten wat niet bij mij hoort en de verantwoordelijkheid voor mijn eigen leven terug te nemen. Ik hoef niet te dragen wat van een ander is. Ik mag mezelf dragen. Ik mag vertrouwen op mijn eigen kracht.
Maar er is nog een andere laag die aandacht vraagt.
Want waarom nemen we soms zoveel van anderen over? Waarom raken we verstrikt in bepaalde relaties of situaties? Vaak ligt daar iets in onszelf aan ten grondslag. Iets wat we nog niet helemaal kennen of durven te zien.
Dat is het moment waarop we naar onze schaduwkanten mogen kijken. Naar de gevoelens, eigenschappen en verlangens die we liever verborgen houden. Misschien schamen we ons ervoor, vinden we ze niet mooi of hebben we geleerd dat ze er niet mogen zijn.
Toch horen ook deze delen bij ons.
Wanneer we ze blijven onderdrukken of veroordelen, kunnen ze ongemerkt veel invloed op ons leven krijgen. Maar als we de moed vinden om ze te erkennen, ontstaat er ruimte. We kunnen leren om met liefde en compassie naar onszelf te kijken. Om te ontdekken dat de delen die we zo lang hebben afgewezen vaak helemaal niet zo verschrikkelijk zijn als we dachten.
Zo worden we steeds meer een heel en echt mens.
Een mens die zichzelf niet langer hoeft te verbergen. Die niet voortdurend hoeft te zoeken naar goedkeuring of bevestiging van buitenaf. Een mens die zichzelf kan zijn, ook in contact met anderen.
Want van jezelf houden betekent ook dat je jezelf geeft wat je nodig hebt. Dat je leert luisteren naar je eigen behoeften. Soms heb je zachtheid en koestering nodig. Een andere keer juist inspiratie, ontspanning, verstilling of iets waar je blij van wordt.
Zelfliefde vraagt dat je jezelf serieus neemt. Dat je jezelf niet steeds op de laatste plaats zet, maar jezelf als een belangrijke persoon in je eigen leven gaat zien. Dat je je eigen beste vriend of vriendin wordt.
Voor mij betekent dat dat ik steeds opnieuw de verbinding met mezelf zoek.
Wie ben ik? Wat voel ik? Wat heb ik nodig? Wat is voor mij belangrijk? Welke keuzes wil ik maken? Waar loop ik misschien voor weg in mezelf? En hoe kan ik ook dat deel van mij toelaten en omarmen?
De antwoorden kunnen steeds weer anders zijn. Dat is niet erg. Het gaat er niet om dat je jezelf een keer helemaal begrijpt en daarna klaar bent. Het gaat om de bereidheid om jezelf telkens opnieuw te ontmoeten.
En misschien ligt daar wel de kern van zelfliefde: dat je jezelf niet langer verlaat.
Dat je jezelf zichtbaar terugbrengt, met alles wat er in je leeft. Met je kracht en je kwetsbaarheid, je verlangens en je twijfels, je licht en je schaduw.
Zodat je steeds meer vanuit jezelf kunt leven. Vanuit jouw eigen waarheid, jouw gevoel en jouw innerlijke wijsheid.
En uiteindelijk mag je je ook openstellen voor de liefde van je ziel. Voor dat grotere deel van jezelf dat verder reikt dan je persoonlijkheid en je levenservaringen. Je mag die liefde uitnodigen en ontvangen, zonder dat je er iets voor hoeft te doen.
Breng jezelf zichtbaar terug… zodat liefde weer ergens op kan landen.
Reactie plaatsen
Reacties