Veranderingen

Aswan

Ik had een guesthouse geboekt op Elephantine Island. Een wat rommelig huis, maar levendig, met een grote tuin vol groen. Ik had er een eenpersoonskamer. Wat me zo aansprak aan het eiland was dat er geen auto’s mogen rijden.

Maar ik hoorde maar niets. Geen welkomstwoord, geen bevestiging van de eigenaar. Dat deed me twijfelen. Afgelopen zondag stuurde ik zelf een berichtje, waarin ik vertelde dat ik me verheugde op mijn reis en me even voorstelde.

Er gingen nog een paar dagen voorbij zonder dat ik iets hoorde. Ik kon zien dat ze het bericht gelezen hadden. Ik dacht: dit wil ik niet. Ik wil het gevoel hebben dat ik ergens welkom ben.

Tegelijkertijd las ik op Facebook een bericht van een vrouw, een Duitse die al twintig jaar in Egypte woont. Net als ik was ze ooit alleen op vakantie naar Egypte gegaan. Ze voelde zo’n onverklaarbare aantrekkingskracht tot het land dat ze er was gebleven.

Inmiddels heeft ze zelf een guesthouse in Aswan, dat zich voornamelijk richt op vrouwen die alleen reizen. Dat trok me aan. Op haar Facebookpagina las ik dat ze ook een spirituele inslag heeft. Dat gaf voor mij een extra zetje.

Via WhatsApp heb ik haar een paar keer gesproken. Ik kon mijn wensen bespreken en zij kwam me daarin tegemoet. Haar prijzen zijn heel redelijk, dus ik heb de knoop doorgehakt.

Het guesthouse op Elephantine Island is geannuleerd en ik verblijf nu bij haar, in Egyptian Sunrise, aan de westkant van Aswan.

Ik heb een kamer met ontbijt. Daarnaast verzorgt ze voor mij een excursie naar de Philae-tempel, een trip naar Abu Simbel, een feluccatocht (met een traditionele zeilboot) op de Nijl en een excursie naar Gharb Sehel.

Dat is een Nubisch dorp met felgekleurde huizen en geometrische patronen. De bevolking heeft er een heel eigen cultuur, muziek en taal.